กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 437 ไม่เหมือนวันวานวัยเยาว์ 53
ชิงอันเดินออกไป “ไม่เอา ยังไงก็มีพี่อยู่ แค่พี่อย่าทำฉันหลงก็พอ”
แววตาของเว่ยซือหลวี่เต็มไปด้วยความเอ็นดู “ต่อให้พี่ทำตัวเองหลงก็ไม่มีทางทำเธอหลงหรอก”
สองพี่น้องเดินเคียงกันไปบนถนนในต่างแดนไกลบ้าน ไฟถนนสว่างไสว ลมกลางคืนเย็นสบาย
ชายกระโปรงของชิงอันพลิ้วไหว ลมเย็นหมุนวนอยู่ระหว่างน่องกับเส้นผม
ความคิดร่าเริงของเธอเริ่มล่องลอยไปไกล คิดว่าลู่เหยียนโจวอาจเคยเดินบนถนนเส้นนี้ และเคยสัมผัสสายลมเดียวกับเธอ
บางทีเธออาจจะต่อภาพลู่เหยียนโจวก่อนเข้าเรียนมัธยมปลายขึ้นมาได้จากอิตาลี
เธอจินตนาการและต่อภาพนั้นไปเรื่อย ๆ จนไม่ทันสังเกตแม้กระทั่งตอนพี่ชายคนที่สองพูดกับเธอ