กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 432 ไม่เหมือนวันวานที่ยังเยาว์วัย 48
ชิงอันยืดปลายเท้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันไม่ได้เตี้ยสักหน่อย”
เธอนั่งลงบนที่ว่าง แล้วรับกระเป๋าของตัวเองคืนจากมือลู่เหยียนโจว
“เอากระเป๋านายมาให้ฉันด้วย”
ลู่เหยียนโจวยืนนิ่งมั่นคง “ไม่ต้อง”
ชิงอันจึงลุกขึ้น ใช้แรงดึงกระเป๋ามา
“สอนฉันฟันดาบก็เหนื่อยมากแล้ว นายไม่ใช่หุ่นยนต์สักหน่อย”
เธอวางกระเป๋าของลู่เหยียนโจวไว้บนตัก แล้วจับสายกระเป๋าไว้แน่นด้วยสองมือ
ลู่เหยียนโจวก้มมองศีรษะดำขลับหนานุ่มของเธอ เพียงยิ้มออกมา
ชิงอันเคยชินกับการดูแลคนอื่น แต่ไม่ชินกับการให้คนอื่นดูแล