กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 431 ไม่เหมือนวันวานที่ยังเยาว์วัย 47
เว่ยซือหลวี่ได้ยินดังนั้น หัวใจก็ราวกับถูกบางอย่างทิ่มแทง เจ็บอึดอัดขึ้นมา
“ทำไมไม่เคยบอกฉัน?”
ชิงอันไม่ใส่ใจนัก “ฉันไปเรียน ไม่ได้ไปหาเพื่อน”
เมื่อเทียบกับความครึกครื้น เธอชอบอยู่คนเดียวมากกว่า
มีเพื่อนก็ดี แต่ไม่มีก็ไม่กระทบอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังได้พบเพื่อนที่เข้ากันได้ดีคนหนึ่ง แม้จะพูดคุยกันไม่มาก แต่เวลาอยู่ด้วยกันก็สบายใจ
หลังเข้าเรียนมัธยมปลาย ลู่เหยียนโจวค่อย ๆ มีอิทธิพลต่อเธออย่างมากโดยไม่รู้ตัว
การมีเพื่อนแบบนี้นับว่าโชคดีมากแล้ว
อีกอย่าง เธอยังมีไป๋ถิงตง แค่คนเดียวก็แทนเพื่อนได้ตั้งหลายคน