ตอนที่ 139 คนเฉื่อยชารุ่นลายคราม

เด็กน้อยเหล่านี้ใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นกวาดมองไปมาบนร่างของตุ๊กตาทั้งสี่อย่างไม่หยุดหย่อน ประเดี๋ยวก็ชำเลืองมองทางซ้าย ประเดี๋ยวก็เหลือบดูทางขวา ราวกับมองเท่าใดก็ไม่พอ

ยิ่งมีเด็กที่ใจกล้าบางคนทนรอไม่ไหว ยื่นมือน้อย ๆ ออกไป สัมผัสตุ๊กตาเจินเหรินทั้งสี่ตัวนี้อย่างระมัดระวัง

พวกเขาลูบคลำไปพลาง ทั้งยังส่งเสียงเจื้อยแจ้ววิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุดปาก

เด็กหญิงตัวน้อยที่มัดผมเปียแกละสองข้างคนหนึ่งดึงชายเสื้อของคนในครอบครัว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “ท่านแม่ แกะอ้วนซื่อบื้อตัวนี้น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก ข้าอยากบีบก้อนอุจจาระบนศีรษะของเขาเหลือเกิน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮ่อหยางก็พลันแข็งค้างไปทันที