ตอนที่ 138 นี่ก็น่าอับอายขายหน้าเกินไปแล้ว

อวิ๋นจือจือกอดตอบเขาแผ่วเบา ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นพลางเอ่ยสัพยอกด้วยน้ำเสียงแง่งอน “ท่านแน่ใจจริง ๆ หรือว่าไม่ว่าเมื่อใดที่ข้ามาหาท่าน ท่านจะว่างอยู่เสมอ”

“มิใช่ว่าถึงเวลานั้นจะทอดทิ้งให้ข้าต้องเดียวดายอยู่ข้าง ๆ โดยไม่สนใจไยดีหรอกนะ”

นัยน์ตาของนางที่ทอประกายดุจดวงดาราระยิบระยับไปด้วยความซุกซนและความคาดหวัง

จ้าวอวิ๋นจิ่นได้ยินดังนั้นก็อดมิได้ที่จะหัวเราะเสียงเบา ตอบกลับอย่างอ่อนโยน “ขอเพียงเจ้ามาหาเปิ่นหวัง หากมิใช่ว่าประสบเข้ากับเรื่องราวใหญ่โตยิ่งยวดที่จำต้องไปจัดการในทันทีแล้วไซร้ เปิ่นหวังย่อมว่างสำหรับเจ้าเสมอ”

สายตาของเขาลึกซึ้งและแน่วแน่ ราวกับว่าทั่วทั้งโลกหล้ามีเพียงสตรีตรงหน้าผู้นี้เท่านั้น