ตอนที่ 137 วิธีบำบัดด้วยตุ๊กตา

ปลายยามโหย่ว ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม ท้องนภาเริ่มมืดสลัว ท้องถนนที่เคยคึกคักก็ค่อย ๆ เงียบสงบลง

ด้านหน้าแผงขายของเล็ก ๆ ของอวิ๋นจือจือช่างเงียบเหงาวังเวง มีเพียงแสงเทียนริบหรี่ที่ไหวระริกอยู่ในสายลมแผ่วเบา

นางนับดูอย่างละเอียด ตั้งแต่ตั้งแผงขายของจนถึงยามนี้กลับขายตุ๊กตาของเล่นไปได้เพียงสิบสองตัวเท่านั้น เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!

หวนนึกถึงเมื่อคืนวาน ต้องขอบคุณลูกค้ารายใหญ่อย่างสกุลเมิ่งผู้ใจกว้างคนนั้น ที่กว้านซื้อตุ๊กตาของเล่นไปคราวละมาก ๆ ทำให้แผงขายของเล็ก ๆ ของนางพลันขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขึ้นมาทันตา

ทว่าค่ำคืนนี้ เมื่อมองดูคนเดินถนนเบาบางตาที่เดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราวตรงหน้า อวิ๋นจือจือก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาครามครัน