เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บนรถม้าคันหนึ่งที่อยู่ใกล้พวกนางมากที่สุด
ซูเจ๋อเหย่กำลังสัปหงก ศีรษะผงกหงึก ๆ ราวกับลูกไก่จิกข้าวสาร
ทันใดนั้น เขารู้สึกว่ามีคนผลักไหล่ตนเอง ข้างหูพลันมีเสียงอันคุ้นเคยแว่วมา “เจ๋อเหย่ รีบตื่นเร็วเข้า”
เขาพยายามเบิกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น เอ่ยกับเว่ยซือเฉินตรงหน้าอย่างหงุดหงิด “ทำอะไรกัน ข้าง่วงเหลือเกิน...”
เว่ยซือเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงร้อนรน “เมื่อครู่คนขับรถม้าบอกว่า ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าออกไปนอกประตูเมือง รู้สึกว่าอวิ๋นจือจือไม่เหมือนจะไปตั้งแผงขายของเลย”
ซูเจ๋อเหย่หาวหวอดพลางเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าได้ตื่นตูมไป คราวก่อนนางมิได้ไปตั้งแผงขายของบนภูเขาผู่ถัวนอกเมืองหรอกหรือ คราวนี้น่าจะเหมือนกันนั่นแหละ”
กล่าวจบ เขาก็หลับตาลงอีกครา แล้วนอนหลับต่อไป