กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 159 อาจารย์จะส่งของมาให้เสี่ยวหรวน
เมื่อเห็นอาจารย์มีสีหน้าเศร้าหมอง เสี่ยวหรวนก็ลนลานขึ้นมาทันที รีบโบกมืออ้วนป้อมไปมา
“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่! เสี่ยวหรวนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอาจารย์นะคะ คือ...คือเสี่ยวหรวนกลัวอาจารย์จะเป็นห่วงนี่นา อาจารย์เหนื่อยมากอยู่แล้ว ถ้าเสี่ยวหรวนยังทำให้อาจารย์ต้องเป็นห่วงอีก เสี่ยวหรวนก็จะเป็นเด็กไม่ดีน่ะสิคะ”
เจ้าตัวเล็กมองชายหนุ่มรูปงามบนหน้าจอตาปริบ ๆ อย่างออดอ้อน
จี้หยวน “............”
เขาแทบจะหลุดหัวเราะออกมาเพราะคำพูดประโยคสุดท้ายของเจ้าตัวเล็ก
“เอาล่ะ ๆ งั้น...คราวหน้าถ้าเสี่ยวหรวนได้รับบาดเจ็บ ห้ามปิดบังอาจารย์แล้วนะ ตกลงไหม?”
จี้หยวนถลึงตาใส่เธอเบา ๆ
“ยังคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกหรือไง?”