กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 146 แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
คฤหาสน์ของมู่เซิน...
พ่อบ้านชรายืนอยู่หน้าห้องทำงาน มองเข้าไปด้านในด้วยความเป็นห่วง
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว เขาจึงจำเป็นต้องเคาะประตู
“คุณชายครับ ตีหนึ่งแล้วนะครับ ถึงเวลานอนแล้วครับ”
เฮ้อ...
ถ้าคุณหนูเสี่ยวหรวนอยู่ที่นี่ คุณชายก็คงพาเธอไปนอนด้วยกันตั้งนานแล้ว
พูดตามตรง ตั้งแต่คุณหนูเสี่ยวหรวนจากไป ไม่ใช่แค่คุณชายที่ยังไม่ชิน พวกเขาเหล่าคนรับใช้เองก็ยังไม่ชินเหมือนกัน
ตอนที่มีคุณหนูเสี่ยวหรวนกับเสี่ยวไป๋ไป๋อยู่ทั้งสองอยู่ บ้านทั้งหลังก็ดูเหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมา เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสนุกสนาน
แต่พอคุณหนูเสี่ยวหรวนจากไป คฤหาสน์ก็กลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง เงียบสงบจนเกินไป