บทที่ 147 เดินเล่นกับคุณพ่อซูเหยียน

บทที่ 147 เดินเล่นกับคุณพ่อซูเหยียน

ซูเหยียนไม่แกล้งเธอต่อแล้ว เขาอุ้มเสี่ยวหรวนไปยืนบนเก้าอี้ตัวเล็ก ก่อนจะช่วยล้างหน้าและทาครีมให้เธอ จากนั้นตัวเองก็จัดการธุระส่วนตัวเล็กน้อย แล้วอุ้มเสี่ยวหรวนกลับมานั่งบนเตียง เพื่อช่วยเธอมัดผม

ตัวซูเหยียนเองก็ไว้ผมยาวอยู่แล้ว ดังนั้นการมัดผมจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขามาก

เขามัดผมทรงสวย ๆ ให้เสี่ยวหรวน จากนั้นก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดเจ้าหญิง

เพียงเท่านี้ก็สมบูรณ์แบบ

ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กหนึ่งคนจูงมือกันออกจากบ้าน

ตอนเปิดประตู ซูเหยียนกำลังจะก้าวออกไป จู่ ๆ เสี่ยวหรวนก็ร้องขึ้นมา

“คุณพ่อ อย่าเหยียบค่ะ!”

เท้าของซูเหยียนชะงักค้างทันที