กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 120 ซูเหยียนนี่น่าโดนจริง ๆ
มู่เซินใช้มือข้างหนึ่งรองก้นเล็ก ๆ ของเสี่ยวหรวน อีกข้างโอบแผ่นหลังของเธอเอาไว้ ให้เสี่ยวหรวนนอนพาดอยู่บนไหล่ของเขา
เสี่ยวหรวนขยี้ตาอย่างงัวเงีย ก่อนจะพึมพำเรียก “คุณพ่อ” แล้วซบลงนอนต่อ
ส่วนซูเหยียนเพราะน้ำหนักบนตัวหายไป จึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น เขาเปิดเปลือกตาแล้วเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
เพียงเท่านั้นก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง!
“มู่เซิน! นายเข้ามาได้ยังไง!”
เขาผุดลุกขึ้นทันที ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลิ้งลงมานอนบนพื้นอีกแล้ว
ซูเหยียนมองเสี่ยวหรวนด้วยสายตาซับซ้อนเล็กน้อย
ดูท่าว่าพอนอนกับลูกสาวแล้ว ผลลัพธ์จะกลายเป็นหนึ่งบวกหนึ่งมากกว่าสองเสียอีก