กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 121 มู่เซินไม่อยากจากลูกสาว
มู่เซินบีบจมูกเล็ก ๆ ของเสี่ยวหรวนอย่างจนใจ
“ถ้าได้รับบาดเจ็บ อย่างน้อยก็ห้ามแตะอุปกรณ์แกะสลักพวกนี้สองเดือน แล้วก็ต้องดูด้วยว่าเจ็บหนักแค่ไหน ถ้าบาดเจ็บรุนแรง ต่อไปก็ห้ามใช้มันอีกเลย”
เสี่ยวหรวนย่นจมูก เมื่อเห็นว่าคุณพ่อพูดจริงจัง ไม่ได้ล้อเล่น เธอจึงก้มหน้าลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจแล้วตอบเสียงเบา
“อ๋อ...”
“คุณพ่อ ลดเหลือหนึ่งเดือนไม่ได้เหรอคะ?”
เสี่ยวหรวนดึงชายเสื้อของมู่เซินมาต่อรอง ดวงตากลมโตมองเขาตาปริบ ๆ ราวกับลูกหมาตัวน้อยที่กำลังรอให้คนรับไปเลี้ยง
มู่เซินเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย
“ทำไม หรือว่าเสี่ยวหรวนอยากให้ตัวเองบาดเจ็บงั้นเหรอ?”
เสี่ยวหรวนรีบส่ายหน้า