กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 23 ทำไมหรวนหรวนถึงตัวเตี้ยจัง
มู่เสินมองเวลา ตอนนี้สามทุ่มครึ่งแล้ว เขายื่นมือไปตบศีรษะเล็ก ๆ ของหรวนหรวนเบา ๆ
“ไปนอนได้แล้ว”
หรวนหรวนส่ายหน้า ดวงตายังคงมองโทรทัศน์อยู่ ร่างเล็กเบียดชิดมู่เสินแน่น
“รอพ่อด้วยค่ะ”
“ฉันใกล้เสร็จแล้ว เข้าไปนอนในห้องก่อนเอง”
“ไม่เอาค่ะ พ่อทำงานของพ่อไปก่อนนะคะ หรวนหรวนดูอีกนิดเดียวเองได้ไหมคะ~”
เจ้าก้อนแป้งน้อยกอดแขนของมู่เสินเอาไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายมองเขาตาปริบ ๆ
มู่เสิน “………”
เขาดูเหมือนคนประเภทที่จะตามใจเด็กหรือไง?