กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 22 คุณพ่อมู่เสินขี้หึง
“ก็หรวนหรวนอยากรอพ่อนี่คะ”
หรวนหรวนจับนิ้วมือของมู่เสิน เดินตามเขาต้อย ๆ เข้าไปในบ้านด้วย
“พ่อทำงานเหนื่อยไหมคะ หิวหรือยัง หรวนหรวนนวดไหล่เป็นนะคะ เมื่อก่อนหรวนหรวนเคยนวดให้อาจารย์ อาจารย์บอกว่าหรวนหรวนนวดเก่งมากเลย พ่ออยากให้หรวนหรวนช่วยนวดไหล่ไหมคะ~”
เจ้าก้อนแป้งน้อยที่กำลังตื่นเต้นถามโน่นถามนี่ไม่หยุด พอเข้ามาในบ้านแล้ว เด็กน้อยก็ขยันขันแข็งเหมือนผึ้งตัวเล็ก ๆ วิ่งไปวิ่งมาง่วนอยู่กับการหยิบรองเท้าแตะของพ่อออกมาจากตู้รองเท้า รวมถึงของตัวเองด้วย
“ของพ่อค่ะ”
ข้าง ๆ รองเท้าแตะสีเทาเข้มคู่ใหญ่ มีรองเท้าแตะกระต่ายสีชมพูขนฟูนุ่มวางอยู่คู่หนึ่ง ดูน่ารักเป็นพิเศษ