บทที่ 17 พ่อรีบกลับมานะ

บทที่ 17 พ่อรีบกลับมานะ

จนกระทั่งกินเสร็จ โทรศัพท์ของหรวนหรวนก็ยังไม่มีการตอบกลับใด ๆ เด็กน้อยผิดหวังมาก หลังจากนั้นจึงกินอาหารไม่กระตือรือร้นเหมือนตอนแรกอีกแล้ว เอาแต่ยื่นปากเล็ก ๆ ออกมา ค่อย ๆ กินอย่างอ้อยอิ่ง

เมื่อเห็นแบบนั้น ดวงตาของมู่เสินก็ยิ่งมืดลง ส่วนพ่อบ้านกับแม่ครัวหลิวกลับสงสารแทบตาย

“ไม่เป็นไรค่ะ ท้องของหรวนหรวนอิ่มแล้ว! ดูสิคะ หรวนหรวนกินไปตั้งเยอะ มากกว่าพ่ออีก ท้องยัดอะไรไม่ลงแล้วค่ะ”

หรวนหรวนเองก็ไม่อยากให้คุณลุงพ่อบ้านกับคุณป้าเป็นห่วง จึงกลับเป็นฝ่ายปลอบพวกเขาแทน เธอพิงพนักเก้าอี้แล้วค่อย ๆ ยกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นพุงน้อย ๆ สีขาวที่กินจนอ้วนกลม