กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 16 หรวนหรวนเป็นนักบวชน้อย กินเนื้อไม่ได้นะ
พ่อบ้านวางเบาะรองนั่งสีชมพูที่นุ่มมาก ๆ ไว้บนเก้าอี้ของหรวนหรวน เด็กน้อยลองใช้มือเล็ก ๆ กดลงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนเห็นได้ชัดว่าเบาะยุบลงไปเป็นรอยฝ่ามือเล็ก ๆ
“คุณลุงพ่อบ้าน อันนี้ให้หรวนหรวนเหรอคะ?”
เด็กน้อยดีใจมาก
นุ่มจังเลย!
พ่อบ้านยืนอยู่ข้าง ๆ พลางยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า ก่อนอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ให้
“อันนี้เตรียมไว้ให้คุณหนูโดยเฉพาะเลยครับ ลองดูนะครับ ถ้าไม่ชอบก็เปลี่ยนอันอื่นได้”
พูดจบ สาวใช้สองคนก็ถือเบาะรองนั่งหลายใบเดินเข้ามา
แต่ละใบทั้งประณีตและสวยงาม เบาะที่หรวนหรวนนั่งอยู่ตอนนี้เป็นเบาะรูปอุ้งเท้าแมวสีชมพู ส่วนใบอื่น ๆ ก็มีหลายรูปแบบ