กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 14 พ่อที่ถูกเมิน
มู่เสินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “……”
ขาสั้น ๆ แค่นั้น แต่วิ่งมานานขนาดนี้แล้วยังมีแรงเหลืออีกเหรอ?
ส่วนคุณปู่คุณย่าที่หรวนหรวนทักทายก็ยิ่งยิ้มกันหน้าบาน มองเด็กน้อยตัวกลมด้วยสายตาเอ็นดูสุด ๆ
“โอ้โห นี่ลูกบ้านไหนกันล่ะ หน้าตาน่ารักขนาดนี้”
“เด็กดีจริง ๆ เลยนะ รู้ความกว่าหลานชายตัวแสบของฉันตั้งเยอะ”
“เจ้าหนุ่มมู่เสิน นี่ลูกใครกัน? ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเลย?”
“……”
กลุ่มผู้สูงอายุพากันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อทำอะไร
พวกเขากลับวิ่งตามเด็กน้อยตัวกลมไปอย่างกระฉับกระเฉง ปากก็ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด จนแทบจะเบียดมู่เสินที่เป็นพ่อแท้ ๆ ออกไปจากวงอยู่แล้ว