บทที่ 13 หรวนหรวนตัวน้อยออกวิ่งตอนเช้ากับพ่อ

บทที่ 13 หรวนหรวนตัวน้อยออกวิ่งตอนเช้ากับพ่อ

นาฬิกาชีวิตของมู่เสินตรงเวลามาก

หกโมงเช้า เขาลืมตาตื่นตามเวลา จากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายสีดำ ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยก็เดินออกจากห้อง

แต่เพิ่งก้าวออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียง “กึก” เบา ๆ ดังมาจากห้องนอนอีกห้อง

มือที่กำลังพับแขนเสื้อของมู่เสินหยุดชะงัก เขาหันไปมองด้วยดวงตาลุ่มลึก

ประตูห้องเปิดออกเพียงช่องเล็ก ๆ

จากนั้นศีรษะกลม ๆ ของเด็กน้อยก็โผล่ออกมา

หรวนหรวนไม่ได้สังเกตเห็นมู่เสินที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพราะตัวเธอยังสูงไม่พอ ร่างกลมป้อมจึงพยายามเขย่งปลายเท้า ยืดแขนสั้น ๆ ออกไปจับลูกบิดประตู

โอ๊ย...

ประตูบ้านพ่อใหญ่จังเลย ลูกบิดก็อยู่สูงจัง!