กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 10 พ่อคะ ถึงเวลากินข้าวแล้ว
บทที่ 10 พ่อคะ ถึงเวลากินข้าวแล้ว
มู่เสินไม่รู้เลยว่าควรทำตัวอย่างไรเมื่อต้องอยู่กับเด็กเล็ก เดิมทีเขาก็เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ต้องมานั่งอยู่กับหรวนหรวน ทั้งสองจึงได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก
“เธอยังอยู่ที่นี่ทำไม? งานเสร็จแล้วหรือไง?”
เมื่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับหรวนหรวน มู่เสินจึงเหลือบมองเลขาคิมด้วยสายตาเย็นชา
เลขาคิมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบยืดหลังตรงทันที แทบจะยกมือขึ้นทำความเคารพอยู่แล้ว
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
พูดจบ เธอก็เดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ พลางหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง
“พี่สาว บ๊ายบายนะคะ”
หรวนหรวนโบกมือเล็ก ๆ ให้เธออย่างเสียดาย