บทที่ 11 ห้องนอนของหรวนหรวน

บทที่ 11 ห้องนอนของหรวนหรวน

มู่เสินพาหรวนหรวนไปล้างมือก่อน จากนั้นทั้งสองจึงเดินลงไปชั้นล่าง

หรวนหรวนใช้มือเล็ก ๆ จับนิ้วหนึ่งของมู่เสินเอาไว้ ระหว่างเดินก็แอบหัวเราะคิกคักอยู่เป็นระยะ จนมู่เสินอดเหลือบมองเธอหลายครั้งไม่ได้

เด็กคนนี้คงทึ่มนิด ๆ กระมัง

บนโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ ทั้งหน้าตาน่ากินและหลากหลายมาก

หลังจากมู่เสินนั่งลง หรวนหรวนก็ออกแรงลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางข้าง ๆ เขา ก่อนจะนั่งชิดติดกัน

“ทำอะไร?”

มู่เสินมองเด็กน้อย

“หรวนหรวนอยากนั่งข้างพ่อค่ะ”

พูดจบ เด็กน้อยก็ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ด้วยตัวเอง ไม่ได้คิดจะให้พ่อบ้านช่วยเลยสักนิด