บทที่ 8 มู่เสินปกป้องหรวนหรวน

บทที่ 8 มู่เสินปกป้องหรวนหรวน

เมื่อเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ มู่เสินยกนิ้วขึ้นแตะประตูเบา ๆ

เสียง “กึก” ดังขึ้น ประตูใหญ่ก็เปิดออกเอง

หรวนหรวนจับมือใหญ่ของเขาไว้ พลางมองประตูตรงหน้าด้วยความสงสัย

“พ่อไม่ได้ผลักมันเลย แล้วทำไมประตูถึงเปิดเองได้ล่ะคะ? วิเศษจังเลย”

หรวนหรวนเดินตามเข้าไปพร้อมกับยังหันกลับไปมองประตูไม่หยุด สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มู่เสินมองตรงไปข้างหน้า ฝีเท้าของเขาช้าลงกว่าปกติเล็กน้อย สำหรับคำถามของเด็กน้อย เขาตอบเพียงสั้น ๆ

“สแกนลายนิ้วมือ”

“อ๋อ...”

หรวนหรวนพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่จริง ๆ แล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี