กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 7 กลับบ้านกับพ่อมู่เสิน
มู่เสินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหยุดรอเธอ
หรวนหรวนจับมือใหญ่ของเขาเดินมาจนยืนข้าง ๆ พอเห็นว่าเขาหยุดรอ เธอก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานให้
“อ๊าว~”
เสี่ยวไป๋ไป๋ที่เดินตามมาช้ากว่าไม่กี่ก้าวก็พุ่งชนตัวเธอเข้าเต็ม ๆ จนตัวกลม ๆ ของมันหงายหลังกลิ้งไปหนึ่งตลบ
“อ๊าว”
เสี่ยวไป๋ไป๋กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเซ ๆ สะบัดหัวฟู ๆ แล้วเดินโซเซไปอีกไม่กี่ก้าว ก่อนจะมายืนข้างหรวนหรวนได้สำเร็จ
มู่เสินเหลือบมองพวกมันสองตัว
“หึ...ขาสั้นจริง ๆ”
หรวนหรวน “...”