บทที่ 6 กลับบ้านไปกับพ่อ

บทที่ 6 กลับบ้านไปกับพ่อ

น้ำตาของนักบวชน้อยไหลออกมาอีกครั้งจนกลั้นไม่อยู่

ฮือ...เธอไม่ได้อยากร้องไห้เลยนะ แต่ห้ามยังไงก็ห้ามไม่ได้ หรวนหรวนเสียใจมากจริง ๆ

มู่เสินก้มหน้าลงมอง

เด็กน้อยไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่กลับซุกหน้าลงกับกางเกงของเขา ไหล่เล็ก ๆ สั่นขึ้นลง มือทั้งสองข้างกำชายกางเกงของเขาไว้แน่น จนมู่เสินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าผ้าตรงนั้นเปียกชื้นไปเล็กน้อยจากน้ำตาของเธอ

“ฮือ...”

เสี่ยวไป๋ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงร้องอย่างร้อนใจ หัวฟู ๆ ของมันคอยดุนตัวหรวนหรวนไม่หยุด ราวกับกำลังปลอบเธออยู่