บทที่ 5 พ่อคนแรก

บทที่ 5 พ่อคนแรก

หรวนหรวนก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีไปโดยไม่ทันมองทาง จู่ ๆ ก็ชนเข้ากับขาคู่หนึ่งเต็มแรง ร่างเล็กเซถอยหลังไปหลายก้าว

“เจ็บ...”

หรวนหรวนยกมือกุมหน้าผากที่แดงขึ้นมา น้ำตาคลอเต็มดวงตา ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง

แต่พอเห็นใบหน้าของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง แล้วนิ่งค้างไปทันที

“คุณมู่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

หลี่เยี่ยนรีบถามมู่เสินด้วยความเป็นห่วง แต่สายตากลับแอบมองเด็กน้อยตรงหน้าอยู่ด้วย

เอ๊ะ...เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักจริง ๆ แค่เห็นแวบแรกก็สะดุดตาแล้ว เสียอย่างเดียวไม่มีผม

“ไม่เป็นไร”

มู่เสินตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาไม่ได้แม้แต่จะมองหรวนหรวน ก่อนจะเดินผ่านไป