บทที่ 4 เกิดเรื่องขึ้น

บทที่ 4 เกิดเรื่องขึ้น

“อ๊าววว!!”

หรวนหรวนขยับหูเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาลอยมา แต่เพียงฟังแวบเดียวเธอก็จำได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเสี่ยวไป๋ไป๋ แถมในเสียงนั้นยังเหมือนมีความเจ็บปวดปนอยู่ด้วย

หรวนหรวนเม้มปาก ก่อนรีบวิ่งไปตามทิศทางของเสียง

ยิ่งวิ่งเข้าไปใกล้ก็ยิ่งได้ยินชัดขึ้น

เป็นเสียงของเสี่ยวไป๋ไป๋จริง ๆ

นอกจากนี้ยังมีเสียงหัวเราะของเด็กหลายคนดังอยู่ด้วย

“พวกเธอทำอะไรกัน! ห้ามรังแกเสี่ยวไป๋ไป๋นะ!”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หรวนหรวนก็โกรธขึ้นมาทันที เธอวิ่งเข้าไปชนเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังถือก้อนหินเตรียมจะขว้างใส่เสี่ยวไป๋ไป๋จนล้มลงกับพื้น

“เสี่ยวไป๋ไป๋!”