กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 ร่างแยก
เหนือท้องนภา ทะเลเมฆม้วนตลบอบอวล
ท่ามกลางสีครามอันเวิ้งว้างไร้ขอบเขต ร่างเงามหึมาน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยพานพบมาก่อนกำลังแหวกว่ายอย่างเชื่องช้า
นี่คือร่างแยกหนึ่งของหลี่เซี่ยนอย่างมิต้องสงสัย ซึ่งยืนตระหง่านมองข้ามใต้หล้าด้วยร่างปีศาจสามเศียร ขนาดมหึมาของมันแทบจะบดบังนภาบังสุริยัน กลืนกินแสงสว่างโดยรอบไปจนสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความมืดมิดและกลิ่นอายอัปมงคลที่วนเวียนรอบกาย
ร่างปีศาจสามเศียรนี้ แต่ละเศียรล้วนมีรูปลักษณ์แตกต่างกัน บ้างคำรามอย่างดุร้าย บ้างกระซิบกระซาบอย่างเจ้าเล่ห์ บ้างจับจ้องอย่างเย็นชา
สามเศียรหันขวับ สายตาทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่เทวรูปกายทองคำอันเปล่งประกายสีทองเจิดจรัสเบื้องหน้าพร้อมเพรียงกัน