เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 591 ท่าร่างอันน่าพรั่นพรึง สิ้นหวัง ของมนุษย์เซียนยุทธ์
"สารเลวเอ๊ย!"
อู่เสินจงแผดเสียงคำรามก้องอย่างต่อเนื่อง
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ในแววตาสะท้อนภาพอุกกาบาตลูกนั้นที่กำลังพุ่งดิ่งเข้ามาด้วยอานุภาพดั่งสายฟ้าฟาดนับหมื่นอัสนี
กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่แผ่ออกมาทำให้ใจสั่นสะท้าน แรงกดดันหนักหน่วงประหนึ่งจับต้องได้ กดทับลงบนหัวใจของเขาอย่างหนักอึ้ง กระทั่งอากาศก็คล้ายจะแข็งตัวจนทำให้หายใจไม่ออก
ในเสี้ยววินาทีคับขันนี้ พลังเวททั้งหมดในร่างของอู่เสินจงถูกระเบิดออกมาอย่างถึงที่สุด ร่างของเขาไหววูบ ประกายแสงสีทองเจิดจ้า เสียงมังกรคำรามสนั่นฟ้า สะท้อนก้องทั่วชั้นเมฆา
มังกรทองทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เกล็ดส่องประกายแสงระยิบระยับบาดตา ดั่งสุริยันจุติลงมาสู่แดนดิน หวังใช้ร่างเลือดเนื้อเข้าต่อต้านมหันตภัยครั้งนี้
ตูม!