กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 517 จงทิ้งความเพ้อฝันอันเป็นไปไม่ได้ทั้งหมดไปเสีย!
วันที่สิบหลังถอนกำลังออกจากเมืองไท่อัน
ท่ามกลางเสียงย่ำกีบม้าดังก้องเป็นระลอก กองทัพเฉียนเร่งเดินทัพตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงบริเวณโดยรอบเขาฝูหู่ที่คุ้นเคยในที่สุด
ยามนี้...
ขอบฟ้าเพิ่งจะเผยแสงสีขาวนวล แสงอรุณสาดส่องลอดผ่านม่านเมฆลงสู่ผืนปฐพี
เมื่อเข้าใกล้เชิงเขา ก็เห็นเพียงผืนป่าที่เคยเขียวชอุ่มในวันวาน บัดนี้ถูกเพลิงสงครามเผาผลาญจนดำเป็นตอตะโก กิ่งก้านบิดเบี้ยวคดงอ
ทุ่งนาใต้เชิงเขาก็ถูกเงามืดของสงครามเข้าครอบคลุมเช่นกัน ซากปรักหักพังเกลื่อนกลาด หญ้าป่าขึ้นรกชัฏ
แม้เวลาจะล่วงเลยมานานถึงเพียงนี้ ทว่าในอากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันยากจะพรรณนา ชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ