กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 516 บัดนี้ต้องเรียกว่าเจ้าลัทธิจางแล้ว!
ภายในกระโจมใหญ่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเปรี๊ยะปร๊ะยามเปลวเทียนเผาไหม้ดังแว่วมาเท่านั้น
จ้าวเสวียนจีมิได้เอ่ยปากอันใด
คนเบื้องล่างย่อมมิอาจส่งเสียงพูดจาเช่นกัน
ไฉนจึงเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาได้เล่า
จ้าวเสวียนจีลอบถอนหายใจยาวอยู่ในอก
ในเวลาเช่นนี้ หากจะให้นางถอนทัพ ก็มิต่างอันใดกับการจับนางไปย่างบนกองไฟ
ทว่าหากมิถอนทัพแล้วดึงดันสู้รบต่อไป ถึงตอนนั้นย่อมทำให้หลี่เซี่ยนพิโรธอย่างแน่นอน
หากไปยั่วโทสะจนตัวตนระดับนั้นต้องลงมือด้วยตนเอง สำหรับกองกำลังของจ้าวเสวียนจีในยามนี้แล้ว ย่อมเป็นหายนะถึงขั้นล่มสลาย
ในเพลานี้ ดูเหมือนไม่ว่าจะเลือกทางใด ล้วนมิใช่การตัดสินใจที่ฉลาดเฉลียวเลยแม้แต่น้อย