กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 493 พวกเจ้าสี่พี่น้อง ควรจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
ชั่วพริบตาที่หลี่เซี่ยนฟาดฝ่ามือยักษ์ออกไป แม้น้องสามตระกูลโม่จะพยายามบิดกายหลบอย่างสุดกำลัง ทว่ายังคงถูกขอบฝ่ามือยักษ์นั้นเฉียดเข้าเบาๆ
ทว่าการเฉียดเบาๆ นี้ สำหรับเขากลับราวกับถูกสายฟ้าสวรรค์ฟาดใส่เข้าอย่างจัง
"อ๊าก!!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนแหวกผ่านผืนฟ้าราตรี ทั้งน่าเวทนาและสะเทือนขวัญยิ่งนัก
แลเห็นชุดเกราะบนร่างของน้องสามตระกูลโม่แตกกระจายในทันใด ปลิวว่อนราวกับใบไม้ปลิดขั้วที่ถูกพายุคลั่งพัดพา
กายซีกหนึ่งของเขาภายใต้แรงปะทะมหาศาล เกือบจะถูกหักสะบั้นขาดเป็นสองท่อน
ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เขาจึงกระอักโลหิตออกมาหนึ่งคำ ร่างทั้งร่างร่วงดิ่งลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรงประหนึ่งว่าวสายป่านขาด