เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492 พวกเจ้ากำลังเกาคันให้ข้าอยู่หรือไร?
เหนือท้องนภาแห่งเขาฝูหู่
มวลธุลีและหมู่เมฆาอันสับสนอลหม่านถักทอประสานกันเป็นภาพทัศน์อันพิศวงแปลกประหลาด
บนพื้นดิน สวีมู่ยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง สีหน้าของเขาหม่นหมองลง ในแววตามีทั้งความจนใจและเปลวเพลิงแห่งโทสะ
เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะรับการโจมตีจากหลี่เซี่ยนเข้าไปตรงๆ บาดแผลบนร่างไม่หนักไม่เบา สำหรับเขาในยามนี้แล้วนับว่าไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึง
ทว่าก็เพียงแค่การลงมือนั้น
เขาก็ได้ประจักษ์ถึงพลังของหลี่เซี่ยนแล้ว
ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!
ลำพังเพียงตัวเขาเอง ย่อมไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่เซี่ยนได้อย่างเด็ดขาด!
หากสามพี่น้องตระกูลโม่ที่เหลือคิดจะจากไป แล้วทิ้งให้สวีมู่เผชิญหน้ากับหลี่เซี่ยนเพียงลำพัง เช่นนั้นเขาย่อมไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย