กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 485 ลมหายใจปรมาณู!
คำตอบย่อมเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน
รัตติกาลมืดมิดดั่งน้ำหมึก
ท้องนภาคล้ายถูกคลุมทับด้วยผืนแพรพรรณสีดำผืนยักษ์ มีเพียงสายอัสนีบาตสีเงินยวบยาบแล่นสลับไปมาในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง ถักทอประสานกลายเป็นทะเลอัสนีอันเชี่ยวกราก
เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ดั่งเสียงกู่ร้องของสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นฟ้าผืนปฐพี
ทันใดนั้นเอง....
เงาร่างสายหนึ่งพลันทะยานบินออกมาจากใจกลางทะเลอัสนี
เขาสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท เกศายาวสยายปลิวสะบัดไปตามสายลมคลั่ง ดั่งเปลวเพลิงสีดำที่ร่ายรำอยู่กลางฟ้าราตรี
ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ภายในดวงตาคู่อันล้ำลึกคู่นั้น แฝงไว้ด้วยความเย็นชาและความอ่อนโยนที่ยากจะหยั่งถึง