กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 455 คุกเข่าลงไป ถึงจะมีหวังรอดชีวิต!!!
ฟู่...
ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง เนินดินเบื้องล่างเขาฝูหู่แลดูกว้างขวางราบเรียบ ประหนึ่งพรมผืนใหญ่ยักษ์ที่ธรรมชาติบรรจงปูลาดเอาไว้อย่างประณีต
ลมราตรีหวีดหวิวพัดลงมาจากยอดเขา โอบอุ้มความสดชื่นและความเย็นเยียบแห่งพงไพร พัดผ่านผืนพสุธาทุกตารางนิ้วอย่างร่าเริงยินดี
ดงหญ้าพลิ้วไหวไปตามสายลมราตรีอันบ้าคลั่ง ระลอกคลื่นซัดสาดขึ้นลงประหนึ่งเกลียวคลื่นในท้องทะเล ส่งเสียงซ่าซ่าแผ่วเบา
ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มง่วงงุน
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของยอดหญ้าและไอดิน เพียงแค่สูดรับสัมผัสเพียงเล็กน้อย ก็รู้สึกได้ถึงความเงียบสงบผ่อนคลายอันหาได้ยากยิ่ง