กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 แม้แต่พวกเจ้า มิใช่หมากด้วยหรือไร?
"ลุกขึ้นเถอะ..."
เมื่อมองดูผู้คนที่คุกเข่าเรียงรายอยู่บนพื้น ชายหนุ่มรูปงามก็พยักหน้ารับ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
รอจนจางเจี่ยวและคนอื่นๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก
"เหตุใดพวกเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ ไฉนไม่ขึ้นไปบนเขาฝูหู่เล่า?"
"พวกเรา..."
เมื่อได้ยินวาจานี้ จางเจี่ยวและพวกต่างมองหน้าสบตากัน บนใบหน้าล้วนปรากฏแววลังเลใจ
พวกเขาอ้าปากคล้ายอยากจะอธิบายสิ่งใด ทว่าในเสี้ยวพริบตาสุดท้ายกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ ท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ยิ่งทำให้ชายหนุ่มไม่เข้าใจหนักขึ้น
"ไฉนต้องอึกอักอ้ำอึ้งเช่นนี้ มีสิ่งใดที่พูดมิได้รึ?" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าจนใจ
"นายท่าน... พวกเรา..."