เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 ไม่อยากเป็นเบี้ยหมาก ช่างยากเย็นเหลือเกิน!
กาลเวลา ไหลรินเอื่อยเฉื่อยดั่งสายธารยาวไกล
ทว่าความคลางแคลงใจของชายชราผู้กรำศึกมาอย่างโชกโชนผู้นี้ กลับเปรียบประดุจปริศนาที่มิอาจคลี่คลาย คอยตามหลอกหลอนอยู่ไม่เสื่อมคลาย
ความทรงจำอันแสนไกลเหล่านั้น ราวกับคัมภีร์โบราณที่ถูกฝุ่นเกาะกังมาเนิ่นนาน บัดนี้ถูกกาลเวลาปัดเป่าฝุ่นละอองออกอย่างแผ่วเบา แล้วปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอีกครา
เขายังคงจำได้รางๆ
สายตาเหล่านั้น แหลมคมดั่งลิ่มน้ำแข็ง แฝงไว้ด้วยเจตนาร้ายจนยากจะพรรณนา ทะลวงผ่านจิตวิญญาณของเขา จนทำให้หัวใจพลันเยียบเย็นลงในชั่วพริบตา
จวบจนบัดนี้ เขาก็ยังไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า สายตาเหล่านั้นแท้จริงแล้วมาจากแห่งหนใด
เป็นเหล่าเทพเซียนผู้เคยอยู่สูงส่งเหนือเศียรเกล้าและได้รับการกราบไหว้บูชาจากผู้คนในใต้หล้ากระนั้นหรือ