เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 425 ให้แม่ทัพของพวกเจ้ามาพบข้า!
แสงอัสดงทอประกายเรื่อเรืองสาดส่องลงยังมุมหนึ่งของหมู่บ้าน
แสงเงากระดำกระด่างทอดทับไหวระริกอยู่บนกำแพงดิน ดึงเงาสลัวทอดยาวประหนึ่งหนวดปีศาจร้ายที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบเชียบ
ชาวบ้านที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ครัวเรือนต่างพากันเบียดเสียดอยู่ตรงซอกกำแพง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อไคลไหลปนคราบโคลนทิ้งรอยเป็นทางยาวบนหน้าผาก
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังทิศทางของเสียงฝีเท้าอาชาที่ดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง
หญิงชรานางหนึ่งกอดหลานชายที่ร้องไห้ไม่หยุดไว้แนบอก สองมือของนางสั่นเทาจนแทบจะอุ้มเด็กน้อยไว้ไม่อยู่
เสียงร่ำไห้ของเด็กก้องกังวานในหมู่บ้านอันเงียบงัน แหลมสูงและโหยหวน ประหนึ่งจะฉีกกระชากหัวใจของทุกคนให้แหลกสลาย
น้ำเสียงของป้าหวังแฝงรอยสะอื้น นางเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา