กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426 ไม่ใช่ ข้าจงใจมารอพวกเจ้าอยู่ที่นี่ต่างหาก!
เหล่าบุรุษชาวบ้านในหมู่บ้านหนีหนิว เดิมทีก็ตื่นตระหนกกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมาจากฟากฟ้าอยู่แล้ว
บัดนี้ เมื่อพวกเขาเห็นว่ากาดาษตัวนั้นถึงกับเอ่ยปากพูดจาได้
ผู้คนทั้งกลุ่มต่างรู้สึกทั้งตระหนกทั้งประหลาดใจยิ่งนัก
เฒ่าจางยิ่งเบิกตากว้าง ชี้นิ้วอันสั่นเทาไปยังกาดาษตัวนั้น พลางละล่ำละลักเอ่ยขึ้น
"นี่... อีกาที่ทำจากกระดาษตัวนี้ มะ... มันพูดได้ด้วยรึ!"
ชาวบ้านทั้งหลายต่างก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า พวกเขาพากันชี้ชวนวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่
"สวรรค์ นี่มิใช่ปีศาจหรอกหรือ อีกาตัวหนึ่งจะพูดภาษามนุษย์ได้อย่างไรกัน" ชาวบ้านผู้ขลาดกลัวคนหนึ่งกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว