กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 ของอย่างวิชาอสุนีนี้ แซ่หลี่เช่นข้าก็พอรู้บ้างหนึ่งถึงสองส่วน!
เผชิญหน้ากับเสียงตวาดเกรี้ยวกราดของชายฉกรรจ์ผู้นั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายหนุ่มกลับยังคงเรียบเฉย
เขาเอี้ยวศีรษะมองดูซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นโดยรอบ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“พวกเจ้าลัทธิบัวเขียวฆ่าฟันผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ในโยวโจว คิดจะทำการสิ่งใดกันแน่?”
“บัดซบ!!”
ชายฉกรรจ์ผู้มีร่างสูงใหญ่ประดุจหอคอยเหล็ก เมื่อเห็นอีกฝ่ายเมินเฉยตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็บันดาลโทสะจนสุดระงับ
ครั้งเดียวยังพอทำเนา แต่นี่ยังมีครั้งที่สองและครั้งที่สามตามมาอีก
นี่มันหยามเกียรติกันเกินทน ชายชาตรีมิอาจกล้ำกลืนฝืนทนได้อีกต่อไป!
“หนอย!! บังอาจเมินเฉยเจ้าแท่นเช่นข้า เอาชีวิตของเจ้ามาเสียเถิด!!!”