กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 พลิกผันหยินหยาง คว่ำฟ้าพลิกปฐพี!
การที่สวีมู่เดินทางมายังทะเลทรายซียวี่ในครานี้ ย่อมมิใช่เพราะต้องการจะมาดูหน้าหลี่เซี่ยนผู้ทำให้ตนต้องละอายใจอย่างที่ว่าไว้ และยิ่งมิใช่เพื่อมารำลึกความหลังกับหมากตัวสำรองอย่างเหลยหยุนชวน
จุดประสงค์สูงสุดของเขา ก็เพื่อกระจกบานเล็กอันเก่าแก่ผุพังที่กำลังอยู่ในกำมือของตงหวงหย่งฮ่าวในยามนี้
"กระจกคุนหลุน ในที่สุดผู้เฒ่าเช่นข้าก็ได้พบเจ้าอีกครา!"
กระจกคุนหลุน ศาสตราวุธเทวะแต่โบราณกาล มีอานุภาพอันยิ่งใหญ่ยากแท้หยั่งถึงและน่าสะพรึงกลัว
ยุคสมัยที่มันดำรงอยู่นั้นเนิ่นนานยิ่งกว่ายุคเซียนฉินเสียอีก ย้อนกลับไปได้ถึงยุคดึกดำบรรพ์ที่ในปัจจุบันมิอาจสืบหาหลักฐานได้แล้ว