กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 กระจกบานนี้ อยู่ในมือของพวกเจ้าจริงๆ ด้วย!
"นี่มัน... เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
มารกระทิงยันกายลุกขึ้นมา ถ่มเม็ดทรายในปากทิ้ง พลางพึมพำกับตัวเอง
เมื่อครู่นี้ เพียงแค่เผลอไปชั่วขณะ เขาก็ถูกคลื่นพลังที่ระเบิดออกมากะทันหันซัดกระเด็นไปไกลกว่าร้อยจั้ง
กว่าจะทรงกายได้แล้วลุกขึ้นมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ครั้นเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา ก็ต้องตกตะลึงกับภาพเบื้องบน
ท้องฟ้ายามราตรีที่เคยมืดมิดถูกจุดประกายด้วยลำแสงเร้นลับสีแดงชาดนับไม่ถ้วน พวกมันโบยบินม้วนตัวอยู่กลางเวหา ดุจดั่งมังกรเพลิงที่แหวกว่ายไปมา
ลำแสงเร้นลับเหล่านี้ค่อยๆ รวมตัวและเกี่ยวกระหวัดร้อยเรียงกัน จนร่างเป็นค่ายกลโบราณขนาดมหึมาขึ้นกลางนภากาศ