กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 เมื่อครู่จะตะโกนเสียงดังขนาดนั้นทำไมกันเล่า โอย!
ยามที่เหลยหยุนชวนกลับมาถึงเรือนพักของตน ก็พบว่าภายในห้องกลับจุดตะเกียงสว่างอยู่
หืม?
เขาผลักประตูเปิดออก ก็เห็นคนผู้นั้นกำลังมองมาทางนี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"กลับมาแล้วหรือ"
"ผู้อาวุโส?"
เหลยหยุนชวนมีสีหน้าตกตะลึง
"ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"
"ย่อมมารอเจ้าอยู่ที่นี่น่ะสิ!"
คนผู้นั้นจิบชาไปคำหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า "ด้วยนิสัยของเจ้า หลังจากรู้เรื่องของหลี่เซี่ยนผู้นั้น ย่อมต้องไปดูเขาให้เห็นกับตาอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่"