เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 รู้สึกกระดากใจอยู่บ้างที่จะเล่นพิเรนทร์ถึงเพียงนั้น
เมื่อได้รับการเตือนสติจากเหลยอวี้ถัง ความคิดของเหลยอวี่หยางก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที
"จะว่าไปแล้ว สองจอมมารปีศาจคู่นั้นไปล่วงเกินพญามังกรหลี่เขาที่อวิ๋นโจว อีกฝ่ายจึงได้บุกเดี่ยวลึกเข้ามาในทะเลทราย ไล่ล่าสังหารมาจนถึงป้อมเหลยมู่ของข้า จุดประสงค์ที่แท้จริงก็เพื่อจะสังหารขุนพลเทพแคว้นปีศาจสองตนนั้น..."
เหลยอวี่หยางยิ่งวิเคราะห์ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้จริงๆ
"ดังนั้น ที่พญามังกรหลี่ผู้นั้นลงมือในค่ำคืนนี้ แท้จริงแล้วไม่ได้คิดจะหาเรื่องตระกูลเหลย!"
"อืม ใช่ขอรับ!"
เหลยอวี้ถังพยักหน้าพลางกล่าว "ข้าลองถามพญามังกรหลี่ผู้นั้นแล้ว เขาบอกว่าเป็นเพราะมีคนแอบสอดแนมตนอยู่ในที่ลับ เขารู้สึกเหมือนถูกลบหลู่ จึงได้บันดาลโทสะลงมือ!"