เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 แย่แล้ว คราวนี้ขาดทุนย่อยยับ!
ราตรีแห่งทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ล้ำลึกและเงียบสงัด
ทว่า ความสงบเงียบนี้มิได้คงอยู่เนิ่นนาน
สายลมกระโชกแรงพัดผ่านผืนทรายราวสัตว์ร้ายบ้าคลั่ง นำพากลิ่นอายแห่งความไม่สงบมาด้วย
แม้ว่าพลังและประกายดาบที่แผ่ออกมาจากทิศทางของโรงเตี๊ยมจะวาบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เหล่ายอดฝีมือในเมืองนี้สะดุ้งโหยงราวแมวขนพอง
"มารดามันเถอะ!"
ขณะที่เหลยอวี่หยางเพิ่งเตรียมจะจุดเทียนพูดคุยยามวิกาลกับภรรยาและบุตรสาวของญาติผู้น้องห่างๆ ประกายดาบทางด้านนั้นพลันสว่างวาบขึ้น ทำให้เขาตกใจจนขนลุกชันไปทั้งร่าง
"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่"
น้ำเสียงของเหลยอวี่หยางเปี่ยมไปด้วยความตึงเครียดและโทสะ
เขาสวมเสื้อคลุม ผลักประตู แล้วก้าวออกจากเรือนพัก