เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280 เจ้ามองหามารดาเจ้าอยู่หรือไร?
ภายในโรงเตี๊ยมหลงเหมิน ในห้องพักธรรมดาห้องหนึ่ง
หม่าเจินหงมองผ่านหน้าต่าง เห็นบุรุษที่เดินเข้ามาจากภายนอก ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเจื่อนออกมา
"ช่างมีวาสนาต่อกันเสียจริง ไม่นึกเลยว่าเขาก็มาซียวี่ด้วย"
เขาและศิษย์น้องอีกไม่กี่คนออกเดินทางล่วงหน้า เข้าสู่ซียวี่มาได้หลายวันแล้ว ทว่าเพราะประสบเรื่องราวบางอย่าง จึงต้องล่าถอยกลับมาที่นี่
ศิษย์น้องด้านข้างเห็นดังนั้น จึงเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล
"ศิษย์พี่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดีขอรับ?"
"ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกจนเกินไป"
หม่าเจินหงยิ้มพลางกล่าวว่า "ระหว่างข้ากับเขา มิได้มีความแค้นถึงขั้นต้องเข่นฆ่าเอาชีวิตกันเสียหน่อย หากเปิดอกพูดจากันให้กระจ่างแจ้ง ก็ไม่มีเรื่องอันใดแล้วมิใช่หรือ..."
เพราะต่อให้ขัดหูขัดตาเพียงใด หม่าเจินหงคนก่อนก็ตายไปแล้ว ตัวเขาคือคนใหม่ ไม่ได้มีความแค้นลึกล้ำกับบุรุษเบื้องล่างผู้นั้น ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเข้าแลกกันจริงๆ