กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 พระพุทธรูปเบิกเนตร
"อย่านะ!"
เสียงคำรามลั่นของมารกระทิงดังก้องสะท้อนไปทั่วผืนฟ้าเหนือเมืองหยวนตู เปี่ยมล้นไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดผวา
มันสัมผัสได้ว่าประกายดาบจากดาบกระดูกขาวนั้นพุ่งกระชั้นชิดเข้ามาประดุจเคียวของมัจจุราช ลำคอพลันบังเกิดความรู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มแทงในทันที
ความเจ็บปวดนี้แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างดุจกระแสไฟฟ้า จนทำให้มันไม่อาจสะกดกลั้นเสียงร้องโหยหวนเอาไว้ได้
ดวงตาทั้งสองข้างของมารกระทิงเบิกกว้างจนกลมโต กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็ง พลังเวททั่วกายซัดสาดโหมกระหน่ำดั่งคลื่นสมุทร หมายจะดิ้นรนให้หลุดพ้นจากมือทั้งสองข้างของหลี่เซี่ยนที่ประหนึ่งหล่อหลอมขึ้นจากเหล็กกล้า
ทว่า...
หลี่เซี่ยนกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย