เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 สารเลว เหตุใดเจ้าถึงมีกายธรรมย้ายภูผาได้ด้วย?
ภายในวัดต้าเจา
เถี่ยเจินสยงล้มคะมำอยู่บนพื้น ใบหน้าเขียวคล้ำ แม้อาการบาดเจ็บจะไม่สาหัส ทว่าการต้องมาขายหน้าต่อหน้าลูกหลานวงศ์ตระกูลเช่นนี้ ความโกรธแค้นและความอัปยศอดสูในใจของเขานั้นสุดที่จะพรรณนา
เขาหันกลับไปคำรามลั่น น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความขุ่นเคืองและโทสะ
"ไหนตกลงกันว่าจะลงมือพร้อมกันมิใช่หรือ? พวกเจ้าเอาแต่ยืนดูอยู่เช่นนี้รึ?"
"ฮี่ๆๆ..."
พลันได้ยินเสียงหัวเราะของมารกระทิงกับมารวานรเฒ่าจากทางเหนือเขาด้านหลังสะท้อนก้องในอากาศดุจภูตผี ชวนให้ขนพองสยองเกล้า
มารกระทิงตัวนั้นยิ่งเอ่ยเย้ยหยันขึ้นว่า
"ข้าไม่เคยเห็นน้องเถี่ยห้าวหาญเยี่ยงนี้มาก่อน เดิมทียังคิดจะให้เจ้าได้สำแดงฝีมือสักหน่อย ใครจะไปรู้เล่าว่าเจ้าจะหมดน้ำยาเร็วปานนี้"