กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 ดาบเดียว!
สุรเสียงของหลี่เซี่ยนสะท้อนก้องอยู่ตามแนวกำแพงอาราม ทว่ากลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับเนิ่นนาน
บนไหล่เขาด้านหลังวัดต้าเจา ภายในศาลาพักร้อนแห่งนั้น เถี่ยเจินสยงมีสีหน้าทะมึนตึงขณะสดับฟังเสียงตะโกนกู่ร้องของหลี่เซี่ยน
ข้างกายเขามีจอมมารร่างกำยำล่ำสันยืนตระหง่านอยู่สองตน นั่นคือมารวานรเฒ่าและมารกระทิง
เถี่ยเจินสยงเหลือบมองมารวานรเฒ่าและมารกระทิงแวบหนึ่ง ก่อนเสนอแนะว่า "ทั้งสองท่าน มิสู้ให้พวกท่านประจันหน้ากับหลี่เซี่ยนตรงๆ ส่วนข้าคอยหาจังหวะลอบโจมตีอยู่ด้านข้าง เป็นอย่างไร"
มิต้องเอ่ยเลย สมแล้วที่เป็นเถี่ยเจินสยง จวบจนเพลานี้ เขาก็ยังคงคิดหาหนทางว่าจะลงแรงให้น้อยที่สุดเพื่อสังหารคนเก่งกาจฉกาจฉกรรจ์ที่สุดได้อย่างไร
"มารดามันเถอะ!"