กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 ตอนนี้ มันคือดาบของข้าแล้ว!
ชั่วพริบตาที่ได้เห็นร่างของหลี่เซี่ยน สัญญาณเตือนภัยในใจของมารวานรเฒ่าก็พลันดังระงม ความรู้สึกถึงวิกฤตการณ์อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนได้แผ่เข้าปกคลุมทั่วร่างของมันในทันที
ม่านตาของมันหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็งขึ้นมาในบัดดล กระทั่งเกิดความรู้สึกอยากจะหันหลังแล้วเผ่นหนีไปให้พ้นๆ
ทว่า...
ศักดิ์ศรีในฐานะขุนพลเทพแคว้นปีศาจกลับรั้งฝีเท้าของมันเอาไว้ได้อย่างเด็ดขาด มันยืนหยัดนิ่งสนิทอยู่กับที่ สองตาจับจ้องหลี่เซี่ยนที่อยู่เบื้องหน้าเขม็ง
ณ ที่ห่างไกล ท่ามกลางขุนเขากว้าง หลี่เซี่ยนค่อยๆ ยื่นแขนออกไป ปลายชี้นิ้วตรงไปยังมารวานรเฒ่า
น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเย็นชา ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องสัพเพเหระอันไร้ความสำคัญ