กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ดาบนี้ มีนามว่ากระดูกขาว!
ประกายดาบของมารวานรเฒ่าแหวกฝ่าอากาศดุจสายฟ้าฟาด หลี่เซี่ยนไม่ทันตั้งตัว ได้แต่มองดูประกายดาบสายนั้นพุ่งใกล้เข้ามาต่อหน้าต่อตา
มันกระชั้นชิดเกินไปแล้ว คิดจะหลบหลีกก็มิทันการ เขาถึงขั้นได้กลิ่นคาวเลือดที่แผ่ออกมาจากประกายดาบสายนั้น ร่างกายคล้ายถูกตอกตรึงไว้กลางเวหาจนขยับเขยื้อนมิได้
"แควก—"
เสียงแหลมเสียดแก้วหูดังบาดลึก หลี่เซี่ยนพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง
ดาบของมารวานรเฒ่ากลับกรีดผ่านเกราะเกล็ดเจียวหลงตรงแผงอกของเขาขาดสะบั้น ทิ้งรอยเส้นบางๆ สีแดงเข้มเอาไว้
โลหิตสดๆ หลั่งรินออกมาดั่งสายด้ายสีชาด ย้อมสาบเสื้อตรงหน้าอกของเขาจนแดงฉาน
"ฮ่าๆๆ... เจ้าหนุ่ม จงมอบชีวิตมาเสีย!"