กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 เจ้าจะสนทำไมว่าเขายินยอมหรือไม่ เจ้าก็หักหาญน้ำใจไปเลยมิใช่ว่าสิ้นเรื่องหรือ
ชิงโจว ชานเมืองทางทิศตะวันตกของเมืองหยางโจว
ลึกเข้าไปในป่าไผ่อันเงียบสงบ เสียงสนทนาร่าเริงพลันแว่วดังมา
"คุณหนูสาม... ท่านอย่าเดินเร็วนักสิเจ้าคะ รอข้าด้วย..."
"เฮอะ... แม่สาวน้อยคนนี้ ไหนบอกว่าฝึกบำเพ็ญอยู่ข้างกายพี่รองของข้าแล้ววรยุทธ์จะเก่งกาจยอดเยี่ยมเล่า นึกมิถึงว่าจะยังสู้ข้าไม่ได้เลยเนี่ย...."
สองคนนี้ คนหนึ่งคือหลี่ชุนเสี่ยว อีกคนหนึ่งคือเหยียนเสี่ยวชิง
ท่ามกลางป่าไผ่เขียวขจี เหยียนเสี่ยวชิงจับจ้องมองหลี่ชุนเสี่ยวที่ทิ้งห่างอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่วางตา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความประหลาดใจ